Er is een kant van Gran Canaria die veel reizigers nooit te zien krijgen. Voorbij de drukke stranden ligt een ruig, bezield binnenland waar het leven vertraagt tot het ritme van het land. Voor ons is die plek onze boerderij in Moya, genesteld nabij het rustige dorpje Fontanales.
Onlangs was het licht zo magisch dat we de camera wel moesten pakken. We wilden een glimp delen van hoe ons 'thuis' eruitziet wanneer de zon achter de toppen begint te zakken.
Als je op het terras van onze finca staat, voelt de lucht anders aan: fris, geurend naar wilde kruiden en opmerkelijk stil. Onze hoek van het eiland, vlak bij Fontanales, staat bekend om zijn weelderige landschappen en het gevoel van een 'eeuwige lente'. Maar tijdens het gouden uurtje veranderen de diepe groentinten van de vallei in lagen van goud en amber.
Vanaf onze hoogte zien we vaak de Mar de Nubes (zee van wolken) onder ons binnenrollen, waardoor de boerderij voelt als een eiland dat in de lucht zweeft. Op heldere avonden verschijnt het silhouet van de naburige eilanden aan de horizon, gloeiend in de nevelige schemering.
Een eenvoudige vorm van luxe
Wat deze zonsondergangen zo bijzonder maakt, is niet alleen het uitzicht; het is de sfeer. Het is het geluid van een verre geitenbel van de kudde van een buurman, de rustieke charme van onze stenen muren en het gevoel volledig afgesloten te zijn van de gejaagdheid van de wereld.
Als je ooit het 'miniatuurcontinent' Gran Canaria verkent, doe jezelf dan een plezier: ga naar het noorden. Rijd de kronkelige wegen op naar Moya, adem de berglucht in en wacht tot de zon zakt. Het is een herinnering dat de mooiste momenten soms gewoon in je eigen achtertuin te vinden zijn.
