Ik heb door de jaren heen zelf ervaren hoe goed en noodzakelijk het is om tijd voor jezelf te nemen. In tijden waarin alles zo snel gaat, waarin praten over je gevoelens als een teken van zwakte wordt gezien en waarin tijd — tijd om te luisteren naar wat we nodig hebben, welke richting we op willen en welke grenzen we moeten stellen om te kunnen luisteren, te weten wie we zijn en rust in ons hoofd te vinden — een behoefte is die we meestal blijven vermijden. Het was voor mij noodzakelijk om dit te leren.
En toen ik niet wist hoe ik moest beginnen, hoe ik tijd voor mezelf moest nemen en moest luisteren naar wat ik nodig had om de dingen in perspectief te plaatsen... ontdekte ik dat de creatieve momenten die ik nam om te schilderen, te tekenen, te krabbelen en te schrijven, me hielpen om mijn geest en mijn lichaam te kalmeren. Het voelde voor mij alsof ik een hulpmiddel had gevonden dat niet alleen rust bracht te midden van mijn angst, maar waardoor ik ook de overgangen en de veranderingen in mijn leven kon begrijpen.
Ik vind het geweldig als mensen gewoon in het diepe springen en het creatieve proces begint. Het is ontzettend leuk, maar tegelijkertijd onthult het de dingen waar ze in het leven doorheen gaan. Zelfs die gevoelens die verstomd zijn, die in de loop der tijd niet uitgesproken konden worden, komen plotseling naar boven.